Dit is het verhaal van fietsenmaker Wim (73) van het ’t Keldertje in de Hazemeijer-fabriek: ‘Ik doe het voor de mensen’
Fietsenmaker Wim Hubers (73) repareert dit jaar al tien jaar fietsen vanuit de oude wasruimte van de voormalige Hazemeijer-fabriek. In zijn leerwerkbedrijf ’t Keldertje draagt hij de liefde voor zijn vak over aan mensen die om verschillende redenen een afstand tot de arbeidsmarkt hebben. “Iedereen kan hier op zijn eigen manier een steentje bijdragen.”
Hij mag dan al wel jaren met pensioen zijn, stilzitten zit er niet in voor fietsenmaker Wim Hubers. Wat hem betreft, sleutelt hij aan fietsen tot hij erbij neervalt. “De hele dag thuiszitten is niks voor mij. Ik werkte als kind al op de boerderij van mijn ouders. Ik weet niet beter.” Tot zijn dertigste werkte Wim als matroos op ‘de mooiste schepen’.
Maar om een reden waar hij liever niet over spreekt, werd hij in de jaren ’70 afgekeurd. Bij de pakken neerzitten, was geen optie. Wim volgde een cursus tot fietsenmaker en werd verliefd op het vak. “Het begon als aangepast werk van de medische dienst, maar uiteindelijk werd het mijn passie. Als fietsenmaker is elke dag anders én je helpt mensen. Dat vind ik heel mooi.”
Wasruimte
Ruim twintig jaar lang repareerde hij fietsen vanuit de stalling onder het centraal station in Hengelo. Maar door bezuinigingsmaatregelen, verdween zijn functie bij de NS. “Ik vond dat best moeilijk, maar ik realiseerde mij al snel dat ik mijn twee handen met mij meenam. En met die handen kan ik alles.”
Na een tijdje gewerkt te hebben voor een grote fietsenmaker, kreeg Wim uiteindelijk in 2014 de kans om zijn eigen werkplaats te starten in de kelder van de oude Hazemeijer-fabriek. “Nu lijkt het hier soms net een fietsenkerkhof, maar vroeger was dit de wasruimte”, vertelt Wim over de historie van zijn werkplaats. “De douches zitten er nog. Het personeel spoelde zich hier schoon na een lange werkdag. Ook konden ze hier hun bedrijfskleding ophalen. Deze kelder was vaak de eerste stop voor nieuwe medewerkers.”
Tekst gaat verder onder de foto >
De fietsenmaker is trots op zijn stekkie. “Het was een zooitje toen ik hier kwam, maar ik heb het mooi ingericht voor mezelf.” Wim vertelt dat hij dankzij de verhuurder ‘met een groot sociaal hart’ financieel de broek op kan houden. “Ik ben al jaren gepensioneerd en niet commercieel ingesteld. Ik doe dit omdat ik mensen wil helpen en mijn liefde voor het vak wil overdragen. Ik verdien er dus niks aan, maar dat maakt ook niet uit. Het gaat niet om de centen, het gaat om de mensen.”
Glimlach
Want het zijn niet de fietsen, maar de mensen waarmee hij werkt, waardoor Wim elke dag met een glimlach ’t Keldertje binnenwandelt. “Ik leid mensen op die fietsenmaker willen worden of die gewoon een stukje werkervaring of dagbesteding zoeken. Mensen die nergens anders terechtkunnen omdat ze bijvoorbeeld een beperking hebben, moeilijk leren of omdat ze de Nederlandse taal niet spreken.”
De gepensioneerde fietsenmaker vertelt bijvoorbeeld over een 18-jarige jongen die door zijn leer- en gedragsproblemen nergens aan de bak komt, maar onder de geduldige begeleiding van Wim langzaam uitgroeit tot een goede fietsenmaker.
En zo werkt er ook een man in ’t Keldertje met versleten rug- en nekwervels die door zijn pijn is afgekeurd, maar zich nu toch nuttig kan maken op zijn eigen tempo. “En Ahmed was elektricien in zijn thuisland en richt zich bij ons op het repareren van accu’s van elektrische fietsen”, vertelt Wim tevreden. “Hij is alles kwijtgeraakt door de oorlog in zijn land en sprak geen Nederlands toen hij bij ons kwam. Dat heb ik hem geleerd.”
Welkom
En dat alles uit de goedheid van zijn hart. “Ik vind het gewoon belangrijk dat mensen zichzelf kunnen redden en dat ze het naar hun zin hebben. Ik heb vroeger zelf ook in zak en as gezeten. Ik heb ook geleerd om te leven met mijn eigen beperkingen en dat gun ik anderen ook. Ik gun het niemand om aan huis gekluisterd te zitten.” Iedereen is dan ook welkom bij ’t Keldertje om op zijn eigen manier een steentje bij te dragen. “Het maakt niet uit waar je vandaan komt, hoe je eruitziet, op wie je valt of wat je in je privéleven hebt uitgespookt. Hier is iedereen gelijk. Als je maar wilt werken.”
Tekst gaat verder onder de foto >
Salaris?
Betalen kan hij de mensen die hij onder zijn vleugels neemt in ’t Keldertje niet. “Alle centjes gaan naar de huur, de rest financier ik vanuit mijn pensioen. Soms houden we een kwartje over aan het einde van de maand, soms komen we een kwartje tekort. Maar het lukt elke keer om de rekeningen te betalen, anders had ik hier niet gezeten.” Want ondanks de ietwat verstopte locatie van zijn fietsenwerkplaats, weten klanten Wim te vinden. ’t Keldertje staat vol fietsen die wachten op reparatie. “We helpen het liefst klanten met een kleine portemonnee en vragen dan ook nooit de hoofdprijs.”
Er komen volgens de fietsenmaker ook zat mensen die prima meer kunnen betalen, maar dat deert hem niet. “Nogmaals: het gaat mij niet om de poen. Ik ben hier voor de fun en voor de mensen.” Wim is wel supertrots dat meerdere mensen dankzij zijn begeleiding, zijn doorgestroomd naar een betaalde baan. “Een paar zijn zelfs hun eigen bedrijf gestart. Dat vind ik echt heel mooi.” Dankbaarheid hoeft de bescheiden fietsenmaker overigens niet van de mensen die hij door de jaren heen heeft geholpen: “Ik doe het met liefde.”
Droom
Wims droom voor de toekomst? “Dat ik hier tot mijn negentigste kan blijven werken.” Of hij dat haalt, durft hij niet te zeggen. “Ik voel me nog jong en fit, maar ik kan morgen struikelen. Je weet het nooit.” Wat hij wel weet is dat zijn liefde voor het vak voortleeft. “De jongens die ik hier opleid, geven het vak door. Dat maakt mij heel blij.”