René en Monique bouwen zwevend industrieel paleisje midden in Hart van Zuid

Het was een flinke zoektocht, maar na jaren vonden René Haafkes & Monique Heijne eindelijk hét gebouw waarin al hun dromen vorm konden krijgen: de voormalige ketelmakerij van Stork middenin in Hart van Zuid. In de oude fabriekshal bouwden zij van oude containers een zwevend industrieel paleisje.

Dat ze ooit met veel plezier in Hengelo zouden wonen, hadden René en Monique dertig jaar geleden nooit verwacht. “Ik zei vroeger altijd gekscherend: als je ons kwijt bent, hoef je niet in Hengelo te zoeken”, vertelt René. Monique vult aan: “Ik ben geboren in Enschede en vanuit het perspectief van Enschede als grote stad, zagen wij Hengelo destijds als saai.” Maar toen René een zeldzaam dealership voor SEAT kon krijgen in Hengelo was de keus om te verhuizen snel gemaakt.

Het stel betrok met hun drie kinderen een voormalig kantoorpand van De Gasunie op het bedrijventerrein Westermaat. “Ook hier hebben we een huis gecreëerd waar geen huis was”, vertelt René. “Wij houden niet van het standaard huisje-boompje-beestje.”

‘Volgend hoofdstuk’

En dat blijkt als je rondkijkt in hun huidige woning die ze in 2017 kochten aan het Esrein. Een voormalig fabriekspand van Stork waar ketels voor onder andere suikerfabrieken werden gezandstraald en gespoten. “De ketels werden op een treinwagon naar binnengebracht en wanneer ze klaar waren gingen ze vanuit onze huidige binnentuin op transport naar de haven. Dat is toch gaaf? Er ligt zelfs nog een stuk spoor”, vertelt Monique enthousiast over de historie van haar woning.

Hoe ze in dit unieke gebouw terecht zijn gekomen? “Rond onze vijftigste verjaardagen begonnen we te fantaseren over een volgend hoofdstuk in ons leven”, vertelt Monique. “Ik droomde van mijn eigen bed and breakfast en René wilde een plek voor zijn grote passie: oldtimers. We zijn op zoek gegaan naar een gebouw waar we deze dromen konden waarmaken.”

Nadat hun eigen zoektocht spaak liep, besloten ze hulp van de gemeente in te schakelen. En wat bleek: gebouw 16 van de oude Storkfabriek stond leeg vanwege de geplande sloop in het kader van de herontwikkeling van Hart van Zuid. Het stel was, ondanks dat het een lege fabriekshal betrof, direct verliefd. Monique: “We waren gecharmeerd door het warme aanzicht vanaf de straat, de centrale ligging én de mogelijkheden die de enorme ruimte bood. In dit gebouw konden al onze wensen vorm krijgen.”

Samen met een architect Gooike Postma bedachten ze een manier om de constructie en de historie van het gebouw in ere te houden. Ze besloten de originele stalen constructie te gebruiken als drager van negentien containers die samen het huis én de bed and breakfast van Monique en René moesten vormen. “We dachten in eerste instantie dat we hier maar tien jaar mochten wonen, dus hebben we alles modulair gebouwd”, legt René de keuze voor de containers uit. “Zo kunnen we ons huis wanneer nodig meenemen en weer op een andere plek opbouwen.”

Hengelose Historie

De gemeente heeft inmiddels besloten dat gebouw 16 een ‘karakteristiek pand’ is en dus niet gesloopt mag worden. Dit tot grote vreugde van René en Monique: “Het is een stukje Hengelose historie. Er komt hier elke week iemand langs met een persoonlijk verhaal over de ketelmakerij. Van oud-medewerkers tot echtgenoten die hier vroeger een vergeten broodtrommel langsbrachten. We vinden het fijn dat wordt uitgezocht hoe dit mooie gebouw kan worden opgenomen in de verdere ontwikkeling van Hart van Zuid.”

Zo mooi als gebouw 16 nu is, was het overigens niet toen René en Monique het in erfpacht van de gemeente kregen. “Als we van tevoren hadden geweten hoeveel werk het was, waren we er denk ik nooit aan begonnen”, geeft René toe. Want het stel wilde niet alleen een mooi huis, maar ook een duurzaam huis. En dat was een behoorlijke puzzel. “We hebben met het oog op het milieu zoveel mogelijk materialen hergebruikt”, vertelt Monique.

Ze somt op dat het huis is opgebouwd uit containers die voorheen werden ingezet als noodlokalen voor scholen en medische voorzieningen, dat er oude deuren zijn gebruikt uit een rechtbank, dat er in de slaapkamers vloeren liggen die zijn gemaakt uit oude spoorbielzen en dat de eettafel en het aanrechtblad gemaakt zijn van een oude bowlingbaan. “Waarom zou je nieuwe materialen maken als er kwalitatieve materialen mét karakter voor handen zijn”, vraagt Monique zich hardop af.

Zwevend huis

En die weg wordt niet begeleid door meesters of juffen, maar door expeditieleiders. Kim: “Of je nou een onderwijsassistent, een facilitair medewerker, oprichter of leerkracht bent. Kinderen kunnen van ons allemaal leren en daarom gebruiken we allemaal de functietitel ‘expeditieleider’.” Het woord expeditie verwijst naar wat het basisonderwijs eigenlijk zou moeten zijn volgens de oprichters, namelijk: een ontdekkingstocht. “School draait wat ons betreft om veel meer dan alleen taal en rekenen. Kinderen komen hier om te ontdekken waar hun talenten liggen, wie ze zijn en wat ze leuk vinden. Ook moedigen we creativiteit aan helpen we spelenderwijs bij het ontwikkelen van sociale, emotionele en praktische vaardigheden.”

Hart van Zuid

Het was overigens niet alleen het gebouw, maar ook de wijk die het stel over de streep trok om dit unieke project aan te gaan. “We wisten dat Hart van Zuid een unieke wijk in Hengelo zou worden. Een hippe, industriële wijk met een stedelijk karakter. Het soort wijk waarvoor onze drie dochters die in Amsterdam wonen, wellicht terug zouden komen en waarvoor jonge Hengeloërs in hun stad zouden blijven. Dat stukje reuring trok ons enorm aan.”

Ook de ligging van de wijk is voor het stel een groot pluspunt. “We kunnen lopend naar het centrum, stappen zo op de trein en zijn binnen een paar minuten op de snelweg. Ideaal!” Als oud-Enschedeërs zijn René en Monique inmiddels 180 graden gedraaid in hun mening over Hengelo. “We hebben nog geen dag spijt gehad van onze verhuizing.”